*मनुष्य आणि प्राणी*

*प्रिय मित्रा*,
*फक्त तुझ्यासारख्या अनेक मित्रांसाठी हॉस्पिटल मध्ये जस हिम्मत करूनही बोलू शकलो नाही तसेच इथेही तुझं नाव लिहायची हिम्मत मला होत नाही कारण आता लक्षात आलय की यावर
अंमल तूच नव्हे सगळ्यांनीच करायला हवा म्हणून,,*

दोनच दिवसांपूर्वी एका मित्राच्या मुलाचा फोन आला की वडीलांना एडमिट केलंय त्यांना *पेरेलेलीस चा ऐटेक* आला आहे आहेत,,
आता एडमिट आहेत म्हंटल्यावर त्याची भेटून विचारपूरस करणं आलं आणि तसा मित्र ही खूप जवळचा जुना मध्यंतरीच्या काळात कामाच्या धावपळीत तो विसरला होता मला,,, खूप मेहनती खूप काम करायची तयारी असलेला,,,
हो येतो भेटायला अस म्हणत कुठलं हॉस्पिटल वैगेरे विचारून घेतलं,,
दुसऱ्या दिवशी संध्याकाळी भेटायला निघायच्या आधी चहा घ्यावा म्हणून सहज
बसलो तो समोरच इसाप नितीच पुस्तक पडलं होतं सहज चाळायला घेतलं चहा येई पर्यंत एक गोष्ट वाचू म्हणत ते हातात घेतलं तो सहजच *माणूस आणि प्राणी* गोष्ट समोर आली,,
एके ठिकाणी रस्त्यात एक साखरेचं पोत पडलेलं पाहून एक मुंगी धावत येते यथा शक्ती तिला उचलणं शक्य आहे तितका एक दाणा ती उचलते आणि चालू पडते
मग तिच्या मागे चिमणी कावळा ससा कुत्रा
असे छोटे मोठे प्राणी येतात आणि यथाशक्ती कुणी एक दाणा कुणी दोन कुणी मूठभर जसे उचलणं शक्य तितकेच ते घेऊन जात असतात इतक्यात एक मनुष्य तिथून जात असतो तो पाहतो की साखरेचं पोत पडलेलं आहे , तसा तो लगबगीनं कुणी पाहताय का ते बघत लगेच पोत उचलून चालू लागतो ,, तसे साखर खायला जमा झालेले किडा मुंगी त्याने ती साखरेच पोत उचलून चालू लागताच आश्चर्याने एकमेकांकडे पाहू लागतात की हा असा काय करतोय????
इकडे तो मनुष्य ते पोत उचलून चालू पडतो खरा पण ते एकट्याला उचलणं शक्य नसतं तरीही तो खूप ताकद लावून ते पोत कसबस उचलून चालत असतो,
कुणी बघू नये म्हणून झपझप पावलं टाकत असतो कुणाला मदतीला बोलवावं तर तो हिस्सेदार म्हणून मग नकोच पण एकट्याची ताकद ती कमी पडली आणि नेमका एका खडकाळ जमिनीपाशी तो अडखळून पडतो हातातलं साखरेचं पोत पडून साखर इकडे तिकडे पडते आणि याच नेमकं डोकं दगडावर आपटत आणि दुर्दैवाने जीव जातो आणि इथेच
*मनुष्याच्या हावरट,हपापलेपणाला अधोरेखित करत गोष्ट संपते*
तो आणि मी आम्ही दोघेही एकाच वेळी मुंबईत आलो
दोघे ही पुण्याचेच असल्यामुळे पुढे घनिष्ठ मैत्री झाली, पण मध्यंतरीच्या काळात
*कामातून वेळच नाही सवडच नाही आणि नेमकं जवळचा शेजार ही सोडून लांब डोंबिवलीत राहायला गेलेला असल्याने त्याचा नी माझा हळू हळू संपर्क ही कमीच होत गेला* इतका की आजकाल तो व्हाट्सएप वर देखील महाग झाला होता
आणि आज अचानक त्याच्या मुलाचा फोन आला पपा आजारी आहेत,,,,,
आणि आताच वाचलेली गोष्ट झर झर पुढे पुढे जात होती , माझ्या मनात मात्र त्या मित्राची पैसे कमवायची धावपळ मेहनत डोळयांसमोरून चित्रपटा प्रमाणे धावत होती ,,, त्यासाठी त्याला हवी ती तडजोड करायला तो नेहमी तयार असे , दिवसाची रात्र आणि रात्रीचा दिवस करत होता , कामाचा कंटाळा नाही ,विधिनिषेध नाही,
पण *किती धावायचं? का?आणि कुणासाठी ?कशासाठी ? आपली भूक किती? * हे कधीच लक्षात न घेतल्यामुळे
आज तो लुळा (  पेरेलेलीस)होऊन पडला होता ,,
हा सारा विचार करत होतो तोच सौ ने समोर चहा आणून ठेवला तो घेतला आणि दोघेही लगेचच निघालो त्याला भेटायला दारात ओला आलीच होती तो पर्यंत गाडीत बसलो पण ती गोष्ट मनुष्य आणि प्राणी काही केल्या डोळयांसमोरून जात नव्हती ठरवलं आता जाऊन साल्याची कान उघडणी करायची मस्त ही गोष्ट ही सांगायची खूप रागावयच वैगेरे वैगेरे ,,,पण समोर लुळा झालेला माझ्याच वयाचा देखणा पण हतबल झालेला माझा मित्र केविलवाण्या नजरेने माझ्याकडे पहात
कसनुस हसत तो माझ्याकडे पहात होता
डोळयांच्या किनारीतून झरझर त्याच्या पाणी वाहत होत
*एक प्रकारे हात जोडून तो माझी मनातल्या मनात माफीच मागत होता की मित्रा तुझं ऐकलं असत नसती धावपळ केली नसती रोजच्या रोज थोडा वेळ काढून छान व्यायाम केला असता,, थोडा वेळ आपल्याच मुलांशी मित्र नातेवाईकांशी बोलण्यात वेळ घालवला असता,, फक्त मी, मला, माझं करण्यात आपल्याच लोकांपासून दूर गेलो नसतो तर आज ही वेळ नक्कीच आली नसती दिवसातले एक दोन तास स्वतःसाठी आपल्या प्रियजनांसाठी नाही आपल्याकडे?*
त्याची ती हतबलता पाहून मीच गलबलून गेलो त्याला चांगला दम द्यावा कान उघडणी करावी या हेतूने गेलो होतो पण त्याला काहीच बोलू शकलो नाही
तो मूकपणे त्याच्या चुका स्वीकारत होता
आणि मी मात्र त्याचे पेपर तपासत औषध पहात ती कशी द्यायची ते डॉ ला विचारून मुलाला नीट समजावून सांगत होतो
रात्री मुक्कामाला येतो तू आज आराम कर अस त्याच्या मुलाला सांगत घरी आलो कारण रात्री पोळी भाजी घेऊन जाणार होतो,, बाहेर पडलो मात्र
तुकोबांचा अभंग ओठांवर राहून राहून येत होता,,,
*तुका म्हणे घेई राहे इतुके धन विवेक विचार करोनिया* किती लागत आम्हला?
त्यासाठी किती धावपळ करायची? हे आम्हला कधी कळणार?
माना अगर नका मानू पण प्रत्येकाचा वाटा त्या परमेश्वराने इथे राखून ठेवला आहे
तो समाधानाने आनंदाने मिळवायचा की उरफुटेस्तो धावायचं हे ज्याने त्याने ठरवायचं