फरक तुझ्या माझ्यातला ,,,,

एक सुंदर गोष्ट वाचायला मिळाली
आपण कसे आहोत हे कळण्यासाठी सतत स्वतः कडे लक्ष असणे खूप गरजेचे असते
मग इतरांनी ते कितीही सांगितलं कि तुम्ही कसे आहात तरीही त्याकडे दुर्लक्ष करत तुम्हाला तुमची चाल ठरवता येते आणि मग "अरे गेलो असतो तर बरे झाले असते "असे वाटणे. आणि चालल्यावर "अरे थांबलो असतो तर ?"
"उगाचच बोललो " असे वाटणे बंद होते कारण तुम्ही तुमच्या मतांवर आणि विचारांवर ठाम असता
दुसरा त्याचा काहीही अर्थ काढो,,,कारण
"जे आहे ते आहे जे नाही ते नाही " अस वैराग्य एकदा प्राप्त
झाल कि दुसऱ्याच्या श्रीमंतीचा डामडौल पाहून चळत नाही वळत नाही
एका गुरुची आणि राजाची ही अशीच गोष्ट ,,,
त्या राजाला वारंवार वाटे कि आपल्या गुरूने देखील आपल्या
सारखच आपल्या राजवाडयात राहव ,,,काय आहे त्या जंगलात ?
दरवेळेस राजा आमंत्रण देई ,राजाने दरवेळेस आमंत्रण द्यावे
"चला साहेब राजवाड्यात" आणि गुरूने बोलावे,"नकोरे बाबा मी ईथेच बरा आहे " गुरु बोले "ईथे काय आणि तिथे काय "सारखच
तुका म्हणे धन आम्हा मृत्तिके समान ,,,,
परंतु राजाला वाटे कि गुरु खोट बोलतोय कदाचित राजवाड्यात आल्यावर त्याला मोह आवरता येणार नाही कदाचित आपला सुख बघून आपलाही पाय घसरेल,,,
एक दिवस राजा गुरूच्या खनपटीला बसला कि काय नुसतच बोलता
"ईथे काय तिथे काय मला दोन्ही सारखेच "
अस जर आहे मला तिथे राहून दाखवा ,,अस जवळ जवळ
आव्हानच दिल,,,,
कसेबसे तयार होत गुरुवर्य म्हणाले बघ हा निट विचार कर
नंतर पस्त्वाशील? तुला वाटेल कुठून याला बोलावले ?
राजा म्हणाला गुरुजी असकस म्हणेन मी मला तुम्ही वंद्य आहात,
देवासारखे आहात, अहो माझे गुरु आहात,
तस गुरुजी ताडकन उभे राहत म्हणाले "चल" झाले
दोघाही राजवाडयात आले ,राजाने गुरूला साऱ्या आरामदायी
सोयी करून दिल्या ,दास दासी ,नोकरचाकर दिमतीला ठेवले ,,
दिवस मजेत चालले होते ,,,,,,,
एके दिवशी गुरूने मद्य मागवून मदिरापान केले असे राजाला कळले
तर एकेदिवशी गुरूंनी मांसाहार केला असेही कळले ,,,
आणि एकदा तर गुरूंनी स्त्रीसंग केला हे ही राजाला कळले
हे कळल्यावर मात्र राजाचा धीर सुटला
तो तडक गुरूला भेत्याला गेला बघतो तर गुरु एकदम मजेत होते ,
राजाला ते पाहून खूप राग आला हेटाळणीच्या आवाजात
राजा गुरूला म्हणाला आता सांगा गुरुजी तुमच्यात आणि माझ्यात फरक काय ?
गुरुजी पुन्हा ताडकन उभे राहिले आणि म्हणाले चल सांगतो ,,,
सांगतो सांगतो म्हणत ते राजाला राजवाड्याबाहेर घेवून गेले,
पुढे राजधानीची सीमा ओलांडली तरी गुरु बोलेना ,
सांगत होते थांब जरा सांगतो ,,,पुढे गेल्यावर सांगतो असच सांगत होते, आता जंगलाची वाट सुरु झाली तसा राजाचा धीर सुटला
आता याच्यापुढे मी नाही येवू शकत.
माझ सैन्य, सरदार,राण्या ,राजवाडा ,प्रजा यांना सोडून मी या पुढे येवू शकत नाही
तसे गुरु म्हणाले ,राजा हाच तुझ्यात आणि माझ्यात फरक आहे
तुझ ते राज वैभव सोडून मी बाहेर पडलोय मला त्याचा मोह नाही
आणि तुला मोह सोडवत नाही मी हे सार वैभव जस उपभोगू शकतो
तसच ते सोडू ही शकतो परंतु तुझ्या मानत माझ्या विषयी
किल्मिष आले आता मी जातो अस म्हणत साधू निघून गेले पुन्हा
आपल्या चंद्रमौळी झोपडीत राहण्यासाठी
तात्पर्य --आपल्याला जे सांगायचे आहे तसेच वागता येणे बोलता येणे हे फार थोड्या लोकांना जमते "बोले तैसा चाले हे त्यासाठीच,,,
हे जमल नाही कि मग मला अस बोलायचं नव्हत तर तस बोलायचं होत अशी थुंकी बदलावी लागत नाही