Skip to main content

गोष्ट रंगांची ,,,

दैनिक सकाळ ,दिनांक २१.३.११
स्पृहा जोशी यांनी हि कविता लिहिली आहे
खूप खूप वर्ष पूर्वीची गोष्ट आहे
रंगपंचमीच्या दिवशी सगळे रंग एकत्र जमायचे
ईंद्र धनुष्याच्या कमानीखाली धम्माल करायचे .
माणसाला तेव्हा म्हणे रंग म्हणजे काय ते कळतच नव्हते,,
त्या दिवशी रंग रंगपंचमी खेळताना ,,,,,,
एक माणूस त्यांना कोरडा दिसला ,
हसू विसार्ल्यासारखा,, रंगानं खूप वाईट वाटल ,
त्यांनी ठरवलं कि याचा आयुष्य रंगांनी भरून टाकायचं ,
आयष्य रंबिरंगी झाल कि तो हि हसायला लागेल,,,,,,,
त्याला हि भावना कळतील,
ईन्द्रधनुश्य  होईल त्याच जगण
लाल रंग म्हणाल मी सळसळता उत्साह देईन,,,,,,
नारंगी म्हणाला मी देईन उर्जा शिकवेन त्याग ,,,
पिवळा म्हणाल मी देईन स्वच्छ विचार न अडखळनारे  ,,
हिरवा म्हणाल मी देईन आनंद भरभराट ,,,
निळा शांतपणे म्हणाल मी देईन शांती,
आणि देईन ओढ असिमाची,,,,,,,
पारवा दूर बघत म्हणाला ,,,
माझ्या मुले शिकतील हे शहाणपण आणि सुखाने
विलीन होतील अनंतात ,,,
जांभळ्याने या सगळ्यांचे हात हातात घेतले आणि म्हणाला,
मी देईन यांना पूर्णत्व ,,,
सारे रंग आनंदले त्यांनी आपल्याकडच हा ठेवा माणसाला
बहाल केला आणि ,,,,
माणसाचं कधी नव्हे ईतका आयुष्य सुंदर बनल ,!!!
पण रंगानी कुठे माणसाला ओळखल होत?
२१ षटका पर्यंत त्यांचा विश्वासच उडाला होता
माणूस नावाच्या प्राण्यावरून????????????
आज फिरून तीच मानस रंगपंचमीला एकत्र  जमली होती,
पण हसत नव्हते केविलवाणे मात्र झाले होते,
हताश पणे एकमेकांकडे पाहत होते,,,
भडभडून आल त्यांना शेवटी बांध फुटला रंगाचा,,,,,,
आणि पाणावलेल्या डोळ्यांनी म्हणाले,,,,,
डोळ्यात आणुनी उरला सुरला जीव
निष्पाप आठवे ज्याचा त्याचा देव !
भागव्याचे चाले येथे वैर हिरव्याशी
का चोर सोडूनी  संन्याश्याला फाशी?
का निळा धावतो दलितांच्या उद्धारा?
अन देवांच्या हि डोळ्यास लागती धारा,
जगण्यातून हरवे का षड्जाचा सूर?
कोंडला सभोवती का सरणाचा धूर,
श्वासात वाहतो असा हा विषारी वारा
का तोंड दाबुनी वर बुक्क्यांचा मारा!!!!
रडणार कसे सुकले डोळ्यातले पाणी.
रंगांची बनली केवळ चलनी नाणी
रंगाचं सरले कसे मनाशी नाते
अन रंगमागून रंग आताशा जाते ,,,,,,!!!!!


Comments

Popular posts from this blog

पुन्हा ते कधी हरले नाहीत,,

ऑलिंपिक ज्योतीचे गुरुवारी ग्रीस मध्ये प्राचीन ओलीमपिया येथे पारंपारिक  पद्धतीने प्रज्वलन करण्यात आले. या ऑलिंपिकची एक आठवण  ऑलिंपिक स्पर्धेत बास्केट बॉल हा एक प्रसिध्द खेळ , बास्केटबॉल चा समावेश १९३६ मध्ये करण्यात आला  तो पर्यंत ८ ऑलिंपिक स्पर्धेत ६३ सामने खेळताना अमेरिका एकही सामना हरला नव्हता. १९७२ मध्ये म्युनिच ऑलिंपिक या खेळातील सुवर्णपदकासाठी  अमेरिका रशिया याच्यात सामना झाला ,,आणि, सामन्याचे काही सेकंद बाकी असताना अमेरिकेने ५०\४९ अशी आघाडी  घेवून चेंडू रशियाच्या हातात दिला रशियाने  टाईम-आउट मागीतला ,अमेरिकेने तो नियमबाह्य असल्याचे  अपील केले , मात्र ते अपील पंचांनी फेटाळले, रशियन खेळाडूने चेंडू बास्केट करण्याचा प्रयत्न केला पण चेंडू काही केल्या  बास्केट होईना , पंचांनी सामना संपल्याची शिट्टी वाजवली आणि,, सामना अमेरिकेचा हाती गेला पंचांनी अमेरिका जिंकल्याचे घोषित केले, अमेरिका जिंकली पण ,,, गोष्ट ईथे संपत नाही , आता रशियन समर्थकांनी स्कोररला घेराव घातला, त्याने  पंचांच्या आदेशां नंतरही घड्याळ ३ सेकंदांनी रिसेट केले नव्...

एकच थप्पड पण तीच वेळीच मारली असती तर?

माझ्या लहान पणी ऐकलेली गोष्ट एका चोराची एक लहान मुलगा त्याला कुणीच खेळायला घेत नसे. या गोष्टीचा आईला हि त्याच्या खूप राग येत असे वाईट वाटत असे एकदा काय झाल त्या खेळणाऱ्या मुलांचा बॉल चुकून या मुलाच्या घरात शिरतो त्या मुलाची आई तो बॉल आलेला पाहते आणि आपल्या मांडी खाली लपवते.  जेणे करून तो आपल्या मुलाला खेळायला मिळेल. ती खेळणारी मुल येतात आणि "काकू आमचा बॉल आला का हो ईकडे "अस विचारतात. आई अर्थातच नाही अस खोटच सांगते मुलगा हे सर पाहत असतो आणि त्यातून काय बोध घ्यायचा तो घेतो . हळू हळू त्या लहान मुलाला हि तशीच सवय लागते तो लहान सहन चोर्या करू लागतो . आणि आईला आणून देवू लागला.आई हि माझ्या राजा म्हणून त्याला कुरवाळत असे. कालांतराने तो थोडा मोठा झाल्यावर तो मोठ्या चोर्या करू लागला . मग अर्थातच पुढे डाके घालू लागला आणि एक दिवस डाका घालायला गेला असता त्याच्या हातून खून होतो अथक प्रयत्ना नंतर पोलीस त्याचा छडा लावतात आणि त्याला मुद्देमालासकट अटक करतात खटला होतो न्यायालय त्याला फाशीची सजा सुनावत. आणि तो दिवस उजाडतो त्याच्या फाशीचा ,,, न्यायालय त्याला शेवटची ईच्छ विचारते तो...

नीती आणि मूल्य

काल दुपारी मी रेडिओवर एका तळ्यात होती बदके पिले सुरेख हे गाण ऐकत होतो आणि नकळत त्या गाण्यात गुंतत गेलो खूप छान गाण आहे ते स्वतःची ओळख करून देणारे ,, स्वतःला जागे करणारे ,आपण कुणी तरी वेगळे आहोत मग कुणी का किती टिंगल करेना आपण आपला मार्ग सोडायचा नाही , जमेल तितक स्वतःला आरशात पाहायचं कारण मनुष्याचा खरा मित्र कोण असेल तर तो आरसा . या आरशात डोकावलं कि तुम्ही कोण आहात ते कळत. स्वत्वाची जाणीव होते स्वतःच वेगळेपण जाणवत , अशावेळी ज्याला जाणीव झालीय स्वत्वाची स्वतःत असलेला राजहंस पणाची त्याने तळ्यातला बद्कात राहू नये त्याच्या साठी मोत्याचा चारा वाट पाहत असतो त्याने झेप घ्यावी आसमंतात आणि हे राजहंस पण केवळ लाल बहादूर शास्त्रीं मध्ये होत. म्हणून ते वेगळे होते ,,,, बाकी सारीच तळ्यातली बदक .. ..... स्वर्गीय लाल बहादूर शास्त्री पंतप्रधान असतानाची गोष्ट , शास्त्रीजींचा मुलगा सुनील याला अलिशान मोटार गाड्यांचे खूप आकर्षण , परंतु शास्त्रीजींकडे न स्वतःची गाडी नव्हती त्याला त्याची ईच्छा दाबून ठेवावी लागे, मात्र शास्त्रीजींकडे पंप्रधान म्हणून सरकारी गाडी होती . ती मात्र अत्यंत महागडी आ...