एक गोष्ट सिएटलच्या ऑलिम्पिकची.

ही एक गोष्ट आहे काही वर्षांपूर्वीची.
सिएटलच्या ऑलिम्पिकमध्ये शंभर मीटर धावण्याच्या स्पर्धेत सहभागी झालेले 
नऊ स्पर्धक स्पर्धा सुरू होण्याच्या संकेताची वाट पाहात 
जय्यत तयार उभे होते. 
ही सारी मुलं शारीरिक किंवा मानसिकदृष्ट्या अपंग होती.
पिस्तुलाचा आवाज झाला आणि शर्यत सुरू झाली. 
साऱ्यांनाच पळता येत होतं असं नाही. पण,
प्रत्येकाला स्पर्धेत भाग घ्यायचा होता आणि महत्त्वाचं म्हणजे जिंकायचं होतं.
धावता धावता एकाचा तोल गेला. काही कोलांट्या खाऊन तो पडला आणि रडू लागला.
त्याच्या रडण्याचा आवाज ऐकून अन्य आठही जण पळायचे थांबले.
सारे मागे फिरले... सारे जण...
डाउन्स सिन्ड्रोम'ची व्याधी असलेली एक मुलगी त्याच्या जवळ बसली.
तिने त्याला मिठी मारली
आणि मग विचारलं, "आता बरं वाटतंय?''
मग सार्यांनी त्याला उभं केलं आणि अंतिम रेषेपर्यंत सारे खांद्याला
खांदा लावून चालत गेले.
ते दृष्य पाहून मैदानावर उपस्थित असलेले सारेजण हेलावून गेले. 
उभे राहून मानवंदना देत साऱ्यांनी टाळ्यांचा कडकडाट केला.
बराच काळ त्या टाळ्यांचा आवाज आसमंतात गुंजत होता.........
त्यावेळी तिथे उपस्थित असलेली मंडळी अजूनही त्या घटनेची आठवण काढतात.का? 

कुठेतरी आत खोलवर आपल्याला प्रत्येकाला ठाऊक असतं की,

आयुष्यातली सर्वांत महत्त्वाची गोष्ट असते ती म्हणजे इतरांना जिंकायला मदत करणं.

ती स्वतःसाठी जिंकण्यापेक्षा कितीतरी मोठी असते.
त्यासाठी
वेळप्रसंगी आपला वेग कमी करावा लागतो किंवा अगदी शर्यतच बदलावी लागते.
शक्‍य तितक्‍या लोकांना हे सांगा. त्यानं आपलं हृदयपरिवर्तन घडून येईल.
कदाचित इतरांचंही...
दुसरी मेणबत्ती लावण्यासाठी वापरल्याने पहिल्या मेणबत्तीचं काहीच कमी होत नाही. नाही का?

"Be the reason of others happiness"-