मी खीर खाल्ली तर,,,,

मी खीर खाल्ली तर,,,,
परवाच टीव्हीवर एफडीआय चा तमाशा पाहत होतो आणि एफडीआयच्या
विरोधात बोलणारे कोंग्रेसची भलामण करत होते ते पाहत होतो आणि मला त्याचा खरा अर्थ कळला
"एफडीआय" म्हणजे काय?
"फिक्स डीपोझीट इन ईटाली"आणि म्याडमला नाखुश करणे आजच्या
घडीला कुणालाही झेपणारे नाही,,,
त्यासाठीचा हा उंदराला मांजर साक्क्षचा खेळ,,
आणि आठवला मला असाच एक खेळ,
उंदीर मांजर आणि माकड आपल्यातल्या सदविवेक बुद्धीला साक्षीला ठेवून खेळलेला
तो खेळ ,,
"मी खीर खाल्ली तर बुड बुड घागरी",,,
किती साधा सोप्पा न्याय होता आठवा जरा,
एकदा माकड,मांजर,उंदीर एकत्र येतात आणि खीर बनवून खायचा बेत आखतात,
उंदीर,रवा आणि साखर आणतो,
माकड,पातेल आणतो,
मांजर,दुध आणत,
आणि सारे मिळून नदीच्या तीरी खीर बनवतात.
त्याच्या गोड गोड वासाने सारेच खुश होतात आता खीर कधी खातो असे त्यांना होते,
पण थोडा धीर धरू आंघोळ करून घेवू तोपर्यंत खरी थंड होईल
ह्या विचाराने माकड आणि उंदीर आंघोळीला जातात आणि जाताना
आम्ही येई पर्यंत खीर खावू नको अस मांजराला बजावायला ते विसरत नाहीत,
परंतु मनात काळ असलेली मांजर वरकरणी हो बोलते ,
खरतर खीर कधी खातेय अस तिला झाल होत,
त्यांची पाठ फिरते न फिरते तोच ते खिरीच भांड थोड थोड करत संपवते,
खीर खावून ती मस्त पैकी ताणून देते,
ईकडे दोघाही आंघोळ करून येतात बघतात तो काय खिरीच भांड खाली पाडलेल
आणि मांजर झोपलेली तिला उठवून विचारतात खीर कुणी खाल्ली ?
तस कानावर हात ठेवते वर माझ अंग ठणकत होत म्हणून मी तर झोपले होते
असा गोंधळ घालते आपल्या ईतक्या दिवसांच्या मैत्रीचा हा बदला देता होय?
असा खोटा कांगावा करते,
आता काय करायचं ?साक्षीदार तर कुणीच नाही ?
खऱ्या खोट्याचा निकाल कसा लागायचा?
आणि ठरत आपल्या सदविवेक बुद्धीला साक्षीला ठेवून
ज्यात खीर बनवली आहे ती घागरच पाण्यात उपडी ठेवायची आणि
त्यावर उभा राहून बोलायचं ,,,
"मी खीर खाल्ली तर बुड बुड घागरी,,,"
त्याप्रमाणे आधी उंदीर उभा राहतो
"मी खीर खाल्ली तर बुड बुड घागरी,,,"अस बोलतो पण
घागर काही बुडत नाही,
आता माकड उभे राहते,
"मी खीर खाल्ली तर बुड बुड घागरी,,," घागर आताही बुडत नाही,
आता पाली येते मांजरीची आणि आपल्या
लटलटत्या पावलांनी ती घागारीवर उभी राहते आणि बोलते
"मी खीर खाल्ली तर बुड बुड घागरी,,,"
अर्थातच घागर बुडते आणि उंदीर आणि माकड यांना न्याय मिळतो
आणि मांजराला शिक्षा ,,,,
झटक्यात दुध का दुध और पाणी का पाणी ,
कुठलीही चौकशी समिती नाही ,कुठलही न्यायालय नाही ,
कुणी पोलीस नाही,कुणी साक्षीदार नाही तरीही न्याय मिळतो,,?
परंतु नैतिकतेचा मुडदा पडणारे राजकरन्यांन सकट सारेच आपण ,,
त्यामुळे न्याय देणारे भरपूर परंतु न्याय मिळेल का हि भावना लोपलेली,,
तात्पर्य--आज जर या साऱ्या हरामखोर राज्यकर्त्यांना जर खिरीच्या
पातेल्यावर उभ करायला गेलो तर ते पातेलच गायब करतील ईतकी तरबेज मंडळी,,,
अरे खीरच बनवली नाही तर खायचा प्रश्नच कसला येतो ?
खीर शिजलीच नाही,तर खाणार कशी ?
बर ईतक करून त्यांना उभ राहायला सांगितलं तर
घागर पाण्यावर ठेवतील आणि बाजूला उभे राहून
बुड बुड घागरी अस म्हणतील,,
घागर बुडणार कशी?
न्याय मिळणार कसा?
खरच किती साधा सोप्पा न्याय?
न्यायासाठी शेवटपर्यंत ,अगद कोर्ट बंद झाल तरी लढता येत,
पैसा देवून न्याय विकत घेता येतो ,
खोटे साक्षीदार पुरावेवून सामोरच्यालाच पुरता येत
जिथे डोळ्यावर काळीकुट्ट पट्टी बांधलेली न्यायदेवताच सांगतेय कि,
"हजार गुन्हेगार सुटले तरी चालतील परंतु एकाही निरपराध्याला शिक्षा
नाही मिळाली पाहिजे "
तिथे गुन्हेगार आणि तेही हजारो नाही कर करोडो सुटणार नाही तर काय?
आणि मग अशावेळी
जर या बोध कथाच जास्त जवळच्या वाटतात ,
झटपट न्याय आणि विश्वास मिळतो,
अलीकडेच अमेरिकेत आपल्या भारतीय कुटुंबाच्या बाबतीत
तेथील न्यायालयाने अगदी ६\७ महिन्यात न्याय मिळवून दिला होता
आणि आपल्याकडे अशीच एका खटल्याची गम्मत कळली
१८ वर्षे चाललेल्या खटल्याची शिक्षा किती तर सात दिवसांची,,,
आता बोला ?
पेट्रोल महागलय,जमीन महागलीय ,जगन महागलंय
पण न्याय किती महागलंय हे हि कुणी तरी सांगणा?
सत्यमेव जयते म्हणायला जीभ रेटत नाही आताशा
खरतर सत्य म्हंजी काय र भाऊ ? हाच खरा प्रश्न मला पडलाय.
आणि तुम्हाला ?